IJmuiden – Gibraltar. Delivery Pure Puur 2011

Vandaag een heel andere blog dan jullie gewend zijn.  Het gaat dit keer niet over onze Tendertrap maar over een delivery van een Nordia 72 performance cruiser, een iets ander ‘bootje’ dan onze Tendertrap. Toch wil ik dit verhaal graag met jullie delen aangezien ik er zo ontzettend van heb genoten. Ik heb tijdens mijn reis naar Gibraltar een dagboek bij gehouden. Lees en geniet!

15 Juni 2011: Eerste dag aan boord van Pure

We zouden met 4 man het schip naar de Middellandse zee varen. Aan boord Chad en Wendy de vaste bemanning van Pure en Cees en ik. Cees en ik waren collega’s van elkaar bij KNRM Huizen en zeilmaatjes van de zomeravond wedstrijden, Cees had al wat ervaring op zee, vandaar dat ik hem meegevraagd had.

Cees en ik werden gebracht door zijn ouders naar de Nordia werf in Aalsmeer. Mijn moeder ging ook mee, ze vond het erg leuk de boot nog even te zien. En natuurlijk Chad en Wendy. De eerste ontmoeting met de crew Chad en Wendy voelde eigenlijk meteen goed, ze waren erg vriendelijk en vooral gastvrij. De hele middag hebben we op de boot vertoeft. zelfs het Nederlandse zonnetje ging er nog bij schijnen. In de avond heerlijk uit eten geweest met de hele crew in Aalsmeer. Nu lig ik voor het eerst in mijn bed op Pure, ik ben benieuwd of ik goed slaap vannacht. Welterusten!

 

17, 18 en 19 juni 2011: Vrijdag, zaterdag en zondag in IJmuiden.

Vanmorgen vroeg in de ochtend om 04.00 uur aangekomen in IJmuiden na een ruime 20uur geen slaap te hebben gehad. We zijn via de staande mast route dwars door Amsterdam vanuit Aalsmeer naar IJmuiden gevaren. Wat een belevenis. Dwars door de grachten van Amsterdam met een schip wat daar totaal niet voor gemaakt is. 72 ft ofwel ruim 21 meter zeiljacht door de smalle grachten van Amsterdam, en dat midden in de nacht. We hadden veel bekijks, het was donderdagavond/nacht dus stap avond voor alle studenten. Bij elke brug waar we doorheen gingen stonden mensen met hun mond vol tanden te kijken naar Pure. Vrijdag een heerlijke rustige dag in de boot gehad. Wat een wind zeg! In de haven alleen stond ruim 40 knopen westen wind wat gelijk staat aan een windkracht 8. Wat zal het buiten op de Noordzee tekeer gaan. Maar goed dat we nog niet vertrekken. In de middag zijn we een stuk gaan wandelen, uiteindelijk terecht gekomen bij het KNRM station IJmuiden. Chad en Wendy kregen een rondleiding over de reddingboten. De Koos van Messel , Christien en de Valentijn. Ze vonden het helemaal geweldig te zien wat Cees en ik naast ons werk erbij doen als vrijwilligerswerk. In de avond zijn we gaan eten bij de Yacht club IJmuiden en hebben we Chad en Wendy getrakteerd op een heerlijk etentje. Zondag vertrokken we richting de Noordzee. Mijn moeder en mijn oom kwamen ons uitzwaaien, voor de tweede keer! Ze kon maar geen afscheid nemen van haar kleine meisje die voor het eerst de gevaarlijke zee op ging. Toen we de haven van IJmuiden uitvoeren, was het al meteen duidelijk dat deining en vooral de golven er nog steeds waren. Net zoals de wind die weer behoorlijk aan begon te trekken tot een ruime 35 knopen uit het Westen. Ik heb eerst genoten van de hoge golven en de harde wind. Op het Gooi en IJmeer kom je geen golven tegen van 5 meter.  Maar na een tijdje werd het al gauw duidelijk dat mijn maag het minder leuk vond. En ik belande aangelijnd achter op het dek hangend over de reling boven de koude Noordzee. Wat een ramp, zowat mijn hele leven gezeild en op boten vertoeft en na een paar uur op een ruige Noordzee hang ik al over de reling. Maar goed overgeven lukte niet wat erg vervelend was want mijn maag deed zo’n zeer. Op een gegeven moment had ik het zo koud, dat Wendy me naar binnen bracht en mijn natte zeilpak uittrok. Hup, je bed in hier heb je een emmer zei ze. Ondertussen rolde en stampte Pure lekker door op de golven wat het onmogelijk maakte te lopen door de boot. Toen ik de trap afliep viel ik er dus ook vanaf. En toen, ja eindelijk! Daar kwam het, gelukkig was de wasbak dichtbij en kon ik mijn volledige maaginhoud lozen, wat was dat een lekker gevoel zeg! Daarna heb ik een dag geslapen, ik was af en toe nog wat misselijk maar algauw ging het weer beter. Zo zie je maar, dat iedereen zeeziek kan worden.

 

 

22 juni 2011: PURE frustratie

We liggen nu al drie dagen non stop op één oor  in een storm met ruim 45 knopen wind en huizen hoge golven. Onze snelheid is gemiddeld 3.5 knopen. De eerste avond toen we vertrokken uit IJmuiden heb ik nauwelijks meegemaakt nog geen uur op de ruige, koude en vooral natte Noordzee en ik kon alleen nog maar overgeven en slapen. De dag erna was een stuk rustiger , en ging het alweer een stuk beter. Tot gister de golven weer opbouwde tot ruim 5meter en de wind aanwakkerde. Ik lig al twee dagen plat in bed of in de salon, en voel me niks beter nadat de golven en wind weer aanwakkerde. Ik eet wat crackers, en drink thee of cola.  Eerlijk gezegd kan ik wel toegeven dat ik dit toch niet zo leuk vind. Ik voel me beroerd, buiten zitten kan niet omdat dat te gevaarlijk is vanwege de hoge golven en harde wind. Ik had het toch echt anders verwacht. Zelfs Chad en Wendy slapen drie kwart van de dag als ze geen wacht hebben. Die zijn het ook meer dan zat. En we moeten nog minsten 7 dagen non stop. Ik hoop zo dat de wind gaat liggen en de golven een stuk minder hoog worden. We kunnen niet eens door de boot lopen zo erg gaat ze tekeer. Echt heel jammer van dit weer, het had veel leuker kunnen zijn. We zitten nu midden op de Noord atlantische oceaan richting Frankrijk. Chad hoopt dat het daar een stuk rustiger is. Ik ga nu weer proberen te slapen, dat is het beste medicijn. Bonnnnnnnnkkk, dat was Pure weer die keihard op een golf knalt. De hele boot trilt, en soms lijk het net of ze breekt. Ik hoop dat dit snel over is, dit is niet leuk meer.

 

 

23 juni 2011: Golf van Biskaje 

Na een vermoeiende nacht wakker geworden van het hijsen van de zeilen, en eindelijk de motor uit. En zowaar het zonnetje scheen volop. Zal dit de dag worden dat het allemaal beter word qua weer, en ik me weer een beetje beter ga voelen? Ik zit nu heerlijk buiten in de kuip in het zonnetje, net eindelijk weer wat gegeten. Het lamlendige gevoel, de gebrekkige eetlust en de voortdurende wens ‘even te gaan liggen’ kortom zeeziekte, heeft plaats gemaakt voor een gezonde trek en een stijgend energieniveau. Ik moet zeggen dit is echt genieten. Zo uit de wind in het zonnetje, het zout vliegt je om de oren. Nu nog dolfijnen zien. Chad heeft gister een rugvin gezien, dus ze moeten er zijn. We moeten nu nog twee dagen zeilen voor we ter hoogte van Noord Spanje komen. En volgende week dinsdag of woensdag komen we aan in Gibraltar. Dat is waar we van boord gaan, aangezien we Malta niet meer halen ivm het slechte weer wat ons flinke vertraging heeft doen oplopen. Vier dagen op zee en nu pas kan ik genieten, wat heb ik me beroerd gevoeld zeg. Zeeziek zijn is echt niet leuk en je kan er helemaal niks aan doen midden op die grote oceaan met huizen hoge golven. Alleen maar hopen dat je maag gaat wennen aan het constante geschommel en gestamp op de hoge golven. Ineens zo rond de klok van 16.00 kwamen er een heleboel dolfijnen langs Pure. Echt een prachtig gezicht. Het is een heel raar gevoel als je het zo ziet, bijna niet te beschrijven. Ik kreeg er vlinders van in mijn buik. Ze speelde en speelde met Pure echt te leuk! Wat een vrolijke dieren zeg. Ik heb natuurlijk heel veel foto’s gemaakt, wat trouwens knap lastig is. Het waren kleine dolfijnen waarschijnlijk tuimelaars. Later op de middag stopte ineens de auto pilot ermee, Pure draaide 180 graden om met en zeil en al. En moesten we Pure met de hand besturen. Wat niet heel erg is, maar wel als je nog zo’n 1500 mijl te gaan hebt. Chad had een schema gemaakt dat iedereen 2 uur achter elkaar stuurde en dan 3 uur rust. En dat we ipv Gibraltar naar Vigo in Noord Spanje zouden zeilen om zo snel mogelijk het kompas in de apparatuur te laten maken of eventueel te vervangen. Maar ineens, hij deed het weer. Chad had er naar gekeken en wat gerommeld en het had gewerkt. Gelukkig geen Noord Spanje maar lekker zuidelijk Gibraltar. Het is daar nu 32 graden, heerlijk!

 

 

24 juni 2011: Sunrise, whales en moorings

Wat een prachtig gezicht. Zo wil ik elke dag wel wakker worden. De zon die achter Pure zo prachtig uit de oceaan komt. Onbeschrijfelijk mooi! Vanaf nu is het alleen maar genieten. Ik moest even ingeslingerd worden. Wat wil je om te beginnen met ruim 40 knopen wind en golven van ruim 5 tot 6 meter, regen en kou. Dat is nou niet echt waar je denkt dat het sprookje mee begint. Aan het eind van deze dag tikken we de kust van Noord Spanje aan, om te beginnen La Coruña. De golf van Biskaje is me 100% meegevallen. Iedereen had er enge verhalen over dat het er zo kan spoken. Maar wij hebben een heerlijk windje gehad met een deining van 1 meter. En natuurlijk niet te vergeten onze vriendjes de dolfijnen. De zon is nu ook op, en ik ga verder met mijn wacht. Het is druk hier allemaal grote tankers en cargo schepen om ons heen. Gister heb ik een hele grote gespot die was 1201ft lang en 158ft breed. Maersk Emden onderweg naar het Suez kanaal. Daar zeg je u tegen. Dat zijn volgens Chad de ‘Panatanks’. Speciaal gemaakt op lengte en breedte van het Panama kanaal. Ik heb zin in vanavond want dan gaan we misschien wat land zien na vier dagen op zee.

 

 

Wat een dag, wat een dag. De dag begon zonnig, and guess what it stayed that way! Vanochtend na mijn wacht heerlijk ontbeten. Wendy had verse broodjes en croissants gebakken. Daarna heerlijk in de kuip nog even zitten lezen. Eindelijk kan ik ook weer lezen zonder ziek te worden. Er gaat weer een wereld voor me open. Ik denk dat ik nu echt ingeslingerd ben. Een uurtje later werd het gewoon warm. We naderen de Spaanse zon en dat was goed te voelen, de buitentemperatuur begon behoorlijk te stijgen. In het warmste gedeelte van de dag lekker een film gekeken en wat geslapen. Toen ik vervolgens buiten kwam was Cees een poging aan het doen de mast in te gaan, 32 meter hoog! Je moet er maar zin in hebben zo midden op de oceaan met Pure onder zeil. Het heeft wel een paar ontzettend mooie foto’s opgeleverd. Intussen had ik mijn bikini aangetrokken en ben ik heerlijk in het zonnetje gaan liggen voor op het dek. Toen ik daarna weer naar het achterdek liep, zag ik dat we twee moorings achter ons aansleepte. Iedereen schrok, omdat we dachten dat het in de schroef zat. De lange lijn bleek om de kiel vast te zitten en gelukkig niet in de schroef. Maar alsnog het zat vast aan de boot, en het moest hoe dan ook verwijderd worden. We hebben alle zeilen gestreken en Pure zo goed als stil gelegd, en allerlei pogingen gedaan om de lijnen eraf te krijgen. Maar de lijn lag veel te diep. En het was een drijvende lijn dus hij zonk niet van de kiel af, maar juist omhoog tegen de romp aan en nog verder om de kiel heen. Maar ineens het geluk was met ons en de lange lijn gleed vanzelf van de kiel af, en we konden onze koers weer voortzetten. In de namiddag schreeuwde Chad ineens, Whales! Ik dacht we hebben echt geluk, gister een grote familie dolfijnen die ons trakteerde op een gratis uurtje Dolfinarium, en nu walvissen. Echt heel gaaf om die gigantische dieren van dichtbij te kunnen zien. Het waren twee potvissen op weg naar het Noorden. Ik zit heerlijk achter één van de grote roeren van Pure, in mijn blouse, korte broek en blote voeten. Wie had dat gedacht na die hel op de koude Noordzee. Wendy had haar kookkunsten die avond weer behoorlijk laten zien. Macaroni bolognese hoe ik hem nog nooit had gegeten. Wat een talent! Maar wat wil je met een Amerikaanse die is opgegroeid in Kentucky. I like this kinda lifestyle, sailing and good food. Zo rond 21.00 uur weer walvissen naast de boot. We zagen hun sprays omhoog komen, wat een prachtige dieren!

IMG_0131

 

25 juni 2o11: The Atlantic Ocean

We zijn de Golf van Biskaje gepasseerd. We zeilen nu op de Atlantische Oceaan ter hoogte van Portugal. Wat een nacht zeg, we hebben alleen maar liggen rollen. En niet zo’n klein beetje ook, alle alarm toeters en bellen van Pure gingen af. Chad had vannacht toch maar een rif in het zeil gezet vanwege de harde wind. En dan ook nog eens de ontmoeting via de marifoon met de fillipino’s. Hele aparte mensen op kanaal 16. Ze hielden constant de marifoon vast, waardoor je een hele irritante piep krijg, en zeiden fuck you come to my yacht met een hele enge stem. Kortom heel irritant. Mede zeelui zeiden er wat van maar daar reageerde ze niet op. Ik had me vannacht voor mijn wacht verslapen, zomaar door mijn wekker heen geslapen, Cees boos. Oops, maar goed ook niet heel gek als je de hele tijd wakker hebt gelegen. Pure ging zo tekeer dat er niet te slapen viel. We hadden 35 knopen wind mee en stroom tegen, en dat geeft behoorlijk golven. Vanaf de zijkant dus dat wil wel rollen. Gelukkig ben ik niet meer zeeziek geworden, daar was ik bang voor. Chad en ik hebben afgesproken dat we de visjes niet meer voeren. Heerlijk ochtendje weer, de zon kwam op alsof ik in een prachtige film live aanwezig was. Daar kan ik nou echt van genieten. We varen nu ter hoogte van Pontevedra, Portugal. Het is nu al een lekkere temperatuur dus ik denk dat dit weer een fijne bikini dag gaat worden. Vanmiddag bedacht ik me ineens dat het wel heel gaaf zou zijn om midden op de Atlantische Oceaan met een diepte van zo’n 4 kilometer te gaan zwemmen. Dat heb ik nog nooit gedaan. Chad zag het ook wel zitten om een duik te nemen, de zeilen gingen naar beneden en Pure lag stil. Het water zag er mooi en aantrekkelijk uit en het was heerlijk. Vanavond tijdens mijn wacht weer dolfijnen, wat worden we toch verwend met die leuke showtjes van onze vriendjes. En dat helemaal voor niks. Morgenochtend rond 08.00 uur lopen we de haven van Cascais aan, de tanks zijn bijna leeg. Er gaat 2300 liter diesel in de tanks, dat wordt een fikse rekening. Ongelooflijk wat zo’n schip aan onderhoud kost, en dan is dit alleen de diesel nog maar. We blijven een paar uurtjes en gaan dan door richting Gibraltar zo’n 350 mijl zeilen nog.

 

 

26 juni 2011: Cascais, Portugal

Vannacht was een heerlijk rustig nachtje. Ik heb geslapen als een baby. De oceaan was net een spiegel, met een lichte deining. Eindelijk ook wat rust voor Pure. Vandaag gaan we een paar uurtjes aan land. Cascais. Toen ik vanmorgen buiten kwam voor mn wacht was het nog helemaal donker. Dat bleek later op de dag niet heel gek te zijn, toen we erachter kwamen dat we ergens de tijdzone gepasseerd zijn. Dom! Toen het zonnetje zijn eerste stralen begon te laten zien, zag ik het ineens. LAND IN ZICHT! Eigenlijk apart, ik rook het land. Na zes dagen op zee ruikt land niet lekker kan ik je vertellen. Rond 08.00 uur kwam Chad ook naar buiten, aangezien we de haven van Cascais zouden gaan aanlopen. Om 10.00 uur stond de hele crew aan dek en het was zover, aanmeren. Het was een dubbel gevoel weer land te zien. Aan de ene kant miste ik de oceaan meteen al, en aan de andere kant was ik ontzettend nieuwsgierig naar wat er allemaal te zien was in Cascais. Bij het aanlopen van de haven moesten we oppassen voor allerlei zelfgemaakte moorings met daaronder waarschijnlijk een vislijn. Dat wilden we niet in de schroef krijgen. Cascais heeft een mooie baai om te ankeren en een mooie haven. Het stadje wat achter de haven lag zag er erg gezellig uit. We zijn daar ook even geweest. Een heerlijke Portugese lunch gehad. We zijn zes uurtjes aan land geweest. Toen ik voor het eerst van Pure afstapte, dacht ik wat voelt dat raar weer aan land. Vervolgens de paar uurtjes dat we aan land waren heb ik me heel raar gevoeld, net alsof er een soort van veren in mn benen zaten. Een soort van land ziek! Mijn lijf was nu blijkbaar gewend aan de constante deining en beweging. Ik vond het helemaal niks om weer aan land te zijn. De drukte, de benauwde warmte en al die mensen die zich druk maken om de kleinste dingen. Ik miste de oceaan nu al, dat was een ding wat zeker was. De oceaan geeft rust. Henk ten Velde zei ooit eens: ‘ Stilte vind je op de oceaan, rust vind je in jezelf en genegenheid bij anderen’. Toen we terugliepen naar Pure, zagen we haar al vanaf het stadje liggen. Met haar hoge mast stak ze zoals altijd boven alle andere masten uit. Ik kon niet wachten de trossen weer los te gooien en ruime sop te verkiezen. Heerlijk zo weg zeilen met 8.5 knopen met het drukke, warme, stinkende en vooral gestresste land op de achtergrond. Het was goed. In de middag heb ik heel fout een burger gekocht bij de MC Donalds, gewoon voor de gekkigheid. Midden op de oceaan een big tasty eten. Dat is toch bijzonder, wie kan dat nu na vertellen. Al had Neptunes dat graag anders gezien, die vond dat niet zo’n goed idee. Het was heerlijk rustig zeilweer, 15 knopen wind en een mooie zee. Totdat ik mijn burger ging opwarmen, de wind nam toe en vooral de golven begonnen zich op te bouwen tot huizen hoge golven. In nog geen 10 minuten tijd. Pure lag vervolgens weer heerlijk te stuiteren. Alle lijnen aan de mast schoten los door een enorme golf die over de boeg kwam. Chad moest tijdens het eten naar buiten om alles weer vast te zetten, en ook hij werd zowat van het dek gespoeld door de overslaande sterke golven. Kortom, je begrijpt het al. Geen trek meer in die heerlijke burger. Ik heb hem half opgegeten, en de rest aan Cees gegeven. Die avond ben ik vroeg gaan slapen, ik was zo moe van al die nieuwe indrukken die ik had opgedaan. Het was een heerlijke dag, maar ik verkies de oceaan toch echt boven land. En ja ook met de hoge golven, hard wind en al dat zout overal. Ik ben gaan houden van die grote plas met water.

 

 

27 juni 2011: Laatste 24 uur op de oceaan

Vannacht ondanks het slechte weer en de hoge golven stampend tegen de boeg waardoor Pure weer als een onnozele lag te bonken op de golven, toch heerlijk geslapen. Een rustige wacht gehad, het is hier een rustig stukje oceaan. Heel vroeg in de morgen rond 06.00 uur werd ik vrolijk en blij goedemorgen gewenst door een groepje dolfijnen. Ze een bleven een klein half uurtje spelen met de romp van Pure. Wel ontzettend mistig geweest. Waardoor ik mijn gehele wacht achter de radar moest zitten. Twee vissersboten gezien op de radar die geen AIS hadden. Ze waren op een afstand van 2 mijl, maar door de dikke mist niet te zien. De oceaan ziet er zo aantrekkelijk uit. Soms als de oceaan spiegelglad is het zo mooi vooral als de zon erop schijnt. De zonnestralen lijken honderden meters het diepblauwe water binnen te dringen. Het ziet er echt prachtig uit. Ik zit nu heerlijk buiten in de kuip. Chad zit binnen muziek te luisteren, Wendy doet haar middagdutje en Cees is wat aan het typen op zijn laptop. Het is weer genieten vandaag. Het is warm, ondanks dat er een dik grijs deken boven ons hangt. Het zonnetje is al oorlogvoerend uren bezig door te breken. Om ons weer in het zonnetje te zetten. Het wil niet echt lukken, maar toch voel je de zon branden. Ik heb me voor de zekerheid maar goed ingesmeerd. Ik geniet, dit is de laatste 24 uur oceaan voor we Gibraltar aanlopen. Ik moet er nog even niet aandenken. De oceaan is zo mooi, ik denk dat het afscheid moeilijk word. Maar goed ik ben nog jong, en ik hoop nog veel meer van alle mooie zeven zeeën en drie oceanen te mogen zien. Dit is nog maar een klein stukje wat ik heb gezien, de Noordzee en Atlantische oceaan. 2000 mijl puur genieten. En ok, ik heb me ook ellendig gevoeld. Maar goed dat hoort erbij, dat heet inslingeren en overkomt elke zeiler wel eens. Wendy en Chad noemen het the bubble. Zij hebben er soms ook nog last van met een vervelende zee. Net een verfrissende douche genomen op het achterdek. Eindelijk afkoeling op deze bloedhete dag. En weer fris, na een paar dagen niet douchen. Als het zo slecht weer is met hoge golven, kan je al niet door de boot heen lopen laat staan een douche nemen. De zon begint eindelijk een beetje door te komen, dat grijze deken vinden we maar niks. Langzamerhand trekken de laatste wolken weg, en jahoor daar is de mooie blauwe hemel weer. Het is goed vertoeven twee weken op zee met zon. Heerlijk stukken zeilen en soms ook motorzeilen. Helaas dat wel, maar goed het is dan ook een delivery en we hebben met tijd te maken. We zijn niet op wereldreis waar de tijd geen rol speelt. Wendy vroeg mij gister of ik de reis leuker had gevonden als we wat meer havens hadden aangelopen. Ik twijfelde, aan de ene kant alleen maar oceaan, zout, zeilen en wind is heerlijk en geeft rust, aan de andere kant stadjes en dorpjes bekijken waar je nooit zou komen heeft ook wel wat. En we hebben toch nog een tussenstop gemaakt, dus dat is best leuk. Morgenochtend komen we aan in Gibraltar, de laatste uurtjes tikken af. Ik geniet voor de laatste keer vandaag van het heerlijke gedans van Pure op de diepblauwe golven, en verheug me nu al op de volgende avonturen en reizen die me in de toekomst nog te wachten staan. Ik wil de wereld een keer ronden, dat staat nu vast. Iedereen zei, kijk eerst maar eens wat je van twee weken non stop zeilen vind. Alleen maar water, water en nog eens water. Ik kan zeggen dat we alle omstandigheden hebben meegemaakt. Van stormen tot bloedhete windstille dagen. Het was af en toe niet bepaald een mooi weer tripje. Dus tja, om antwoord te geven op de vraag. Het beste gevoel wat je kan hebben. Puur gelukkig zijn!

 

CIMG0784

 

28 juni 2011: Gibraltar

Wow, gisteravond na de laatste mooie zonsondergang op de Atlantische oceaan nog genoten van een groepje gekke springende dolfijnen. Een soort van afscheidsshow, tot snel! We vonden het leuk te hebben gespeeld met jullie schip. De dolfijnen hoor je al van ver aankomen. Als je binnen zit hoor je hun sonar geluidjes. Ze praten en schateren met elkaar onder water. Om kippenvel van te krijgen. Daarna trok de hemel zwart weg, en wat het een prachtige heldere en warme nacht. De donkere hemel was bezaait met de mooiste sterren die ik ooit gezien had. Het was zo donker omdat de maan zich die nacht niet liet zien. Vandaag komen we aan in Gibraltar, mijn laatste stop. Ik blijf hier nog drie dagen voordat ik met het vliegtuig weer naar huis toe vlieg. Chad en Wendy vertrekken donderdag uit Gibraltar richting Valletta om Pure te registreren. Daarna weer terug naar Ibiza, waar de eigenaar en familie overkomt om vakantie te vieren op hun schip. Mijn wacht is weer begonnen en net mijn allerlaatste mooie zonsopgang gezien, hij kwam op boven een berg van Tarifa, in Zuid Spanje. Boven land, dat is een dubbel gevoel. Weg oceaan, weg zeilende bestaan. Ik ga het missen. Ik ga Pure missen met haar krakende geluiden. In de nacht als je in bed ligt hoor je haar van alle kanten geluid maken als ze door de golven heen danst. Zo’n groot en sterk schip, maar oh zo kwetsbaar op die grote plas water. Daar ben ik vooral de eerste dagen op zee achtergekomen. Ook Pure met haar 72ft en sterke aluminum romp had het soms moeilijk met de enorme golven. Net zoals mijn maag, de eerste twee dagen. Chad en Wendy ga ik ook missen, ze zijn zo ontzettend aardig, en in twee weken tijd hebben we echt een band met elkaar gekregen. Ik hoop ze zeker nog eens terug te zien. We hebben natuurljk allemaal dezelfde passie, en willen zoveel mogelijk van de wereld zien per zeilboot. We hebben ook veel gelachen met elkaar. In Gibraltar willen we ook nog een aantal leuke dingen ondernemen. Er schijnt een berg te zijn met allemaal apen erop. Daar gaan we heen. En natuurlijk wat winkelen. Het wordt vast nog een leuke tijd. Nog een ruime twee uur en zo’n 12 mijl zeilen en dan zijn we in Gibraltar. We varen nu in de straat van Gibraltar tussen Spanje en Marokko in. Er staat hier een korte maar hoge golfslag. Heel anders dan de oceaan. En een flinke wind ruim 20 knopen. Ook staat de straat van Gibraltar bekend om zijn walvissen, ik kijk mijn ogen uit om er één te zien. Maar helaas ze verschuilen zich onder water. Nog een laatste blik achter me, naar die mooie grote oceaan. Dag Atlantic, Hi Middellandse Zee. Nu verder met mijn wacht het is hier erg druk met grote tankers die allemaal richting het Suez kanaal gaan. Nog een paar mijl te gaan. Eenmaal aangekomen in de havenmond van Gibraltar werden we verwelkomd door een hele grote groep dolfijnen. Wat een feestje, Ik dacht dat de avond ervoor de laatste keer zou zijn dat ik ze zag. Wat was dat een prachtig gezicht dolfijnen zo op de voorgrond van de Rock of Gibraltar. Toen we aankwamen lagen er allemaal superjachten, waaronder ook de Eclipse. Een giga jacht van ruim 100 meter. Maar ook grote cruise schepen. Eenmaal aangekomen in Marine bay Gibraltar kregen we een mooi plekje voor het havenkantoor. En Pure had weer volop bekijks van alle toeristen op de boulevard, waar ze recht op heeft. Chad zou zeggen ‘She’s a sexy son of a bitch’. Toen op naar het stadje Gibraltar. Het was erg leuk, veel winkeltjes, heel veel Britten en vooral veel mensen die een paar uur gedumpt zijn van zo’n groot cruise schip. Wat me ook opviel, of te wel je kon er niet omheen. De start en landingsbaan van het vliegveld van Gibraltar ligt midden in de haven. Op nog geen 100 meter vanaf de haven stijgen en landen de vliegtuigen. Wat we trouwens niet wisten is dat Gibraltar-Amsterdam echt een onmogelijke trip is. Ik moet van Gibraltar naar Londen vliegen en dan van Londen naar Amsterdam. Wat een onderneming voor zo’n korte vliegafstand. Maar goed ik ga het ondervinden. Ook hier mis ik het zeilende bestaan en de rust van de oceaan. Daar heb je dat gezeur niet. Dat is puur genieten.

 

 

29 juni 2011: Laatste dag

Daar lig ik dan, mijn allerlaatste nachtje in dit heerlijke bed aan boord van Pure. Denkend aan hoe een fijne tijd ik heb gehad op dit schip. Het voelt zo raar, om te moeten gaan. Het is zo vertrouwd geworden. Ik heb me in dit bed de eerste nacht zo onwennig gevoeld, al die nieuwe geluiden en geurtjes. Ik heb me heel ziek gevoeld, en super gelukkig. Het meeste van de tijd op zee was ik dolgelukkig. Gewoon omdat het zo puur is. De oceaan verkennen, het doet iets met je wat bijna niet te beschrijven valt. Vanmorgen hebben we Pure helemaal gewassen, van binnen en buiten. Ze glanst weer helemaal en al het zout is eraf. Daarna zijn Wendy, Chad, Cees en ik naar de beruchte monkey rock gegaan. Wat later een historisch monument uit de tweede wereldoorlog bleek te zijn, met allemaal overblijfselen en tunnels die de Britten hadden gemaakt. En de apen eigenlijk maar een kleine bijzaak waren. Maar goed we hebben de apen gezien, ik vond ze doodeng! Ze klommen bovenop Chad. We zijn met een taxi chauffeur gegaan die er vervolgens een leuke tour van maakte. Hij vertelde van alles over Gibraltar. Vanavond ons laatste etentje gehad in O’reilly’s. Heerlijk gegeten en gelachen met elkaar. Toen we terug aan boord waren hebben we de verjaardag van Chad gevierd die op 30 juni jarig is. Morgen naar huis, ik ga alles zo missen. Maar ik kan niet anders zeggen dan dat ik een heerlijke tijd heb gehad, ik ben helemaal tot rust gekomen en de oceaan heeft iets met me gedaan. Ik kan niet wachten totdat ik weer terug kan naar die grote plas water. Een ook van het schip ben ik gaan houden, het is een heerlijk comfortabel en sterk schip. Als je zo achter één van haar stuurwielen staat, en de wind blaast in haar mooie grote zeilen, en je kijkt naar de horizon, naar bakboord, naar stuurboord en achter je en je ziet totaal niks anders dan water, zout en zon. Dan voel je je echt the king of the world! Het is fantastisch hoe ze door de golven snijd met haar mooie romp. Als er dan nog een groep dolfijnen naast de boot komt spelen, kan er niks meer kapot. De wereld ligt aan je voeten. Dit is het, dit was het.. Pure Puur!

 

 

 

Advertenties

4 reacties op ‘IJmuiden – Gibraltar. Delivery Pure Puur 2011

  1. Super mooi verhaal. Wat een belevenis samen op Puur! Mooi geschreven. 👍👍👍
    Groetjes Rieta ( vriendin van Cees)

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.